در تحقیق حاضر، 60 نوجوان پسر (سن: 0.811 ± 17 سال، قد: 8.17 ± 184 سانتی متر، وزن: 10.39± 85 کیلوگرم، و شاخص توده بدنی 3.83± 20.80) در پژوهش شرکت کردند. به منظور برآورد توان هوازی بیشینه (%MHR, %VO2max, Peak VO2, VO2max  و VO2max بر پایه Peak W)، نوجوانان آزمونها مخصوص نوار گردان GXT، ارگومتر PWC195 و PWC212، و آزمونهای میدانی 5 دقیقه دویدن (5-RFT) و 1 مایل دویدن را در مراحل مختلف تحقیق اجرا کردند. نتایج پژوهش نشان داد در مقایسه با قدر مطلق میانگین انحرافات مقادیر بیشینه اکسیژن مصرفی به دست آمده از آزمونها، آزمون 1 مایل دویدن تفاوت معناداری با آزمون شاخص GXT نداشت (p=0.092). از نظر مقایسه میانگین درصد اکسیژن مصرفی بیشینه، اختلاف معناداری با آزمون GXT مشاهده نشد. (p=0.381). در مقایسه Peak VO2 آزمونها، بین 5-RFT با حداکثر اکسیژن مصرفی همان آزمون تفاوت معناداری وجود نداشت (p= 0.735)، ولی درصد حداکثر ضربان قلب بیشینه آزمونهای PWC195 و PWC212 تفاوت معناداری با آزمون شاخص GXT نداشتند (p=0.449). اما در مقایسه اکسیژن مصرفی به دست آمده از وات، این دو آزمون اختلاف معناداری با آزمون اوج وات نشان دادند. در مجموع نتایج به دست آمده نشان می دهند آزمون 1 مایل دویدن، توان هوازی بیشینه نوجوانان پسر را مشابه آزمون نوارگردان GXT برآورد می کند.

مقدمه: پیشگیری از بیماری های قلبی و عروقی در دوران کودکی از اهمیت فراوانی برخوردار می باشد. هدف از تحقیق حاضر بررسی ارتباط و پاسخ شاخص های التهابی، ایمنی و هورمونی به فعالیت ورزشی فزاینده در کودکان بود.مواد و روش ها: 22 کودک سالم غیر ورزشکار با دامنه سنی 9-11 سال داوطلب شرکت در تحقیق حاضر شدند و به صورت تصادفی در دو گروه ورزش و کنترل قرار گرفتند. قبل و بلافاصله بعد از انجام آزمون ورزشی (GXTGrade Exercise Test) خونگیری از ورید بازویی به منظور سنجش CRP، فیبرینوژن، کورتیزول، و نمونه بزاقی برای اندازه گیری ایمونوگلوبین A از آزمودنی های هر دو گروه به عمل آمد. تجزیه و تحلیل داده های تحقیق با آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون خطی چندگانه و t مستقل، t زوجی انجام شدند.یافته های پژوهش: غلظت CRP (P=0.043)، فیبرینوژن (P=0.039)، کورتیزول سرمی (P=0.001) و ایمونوگلوبین A بزاقی (P=0.021) در گروه ورزش، بلافاصله پس از فعالیت ورزشی افزایش معنی داری نشان داد. ارتباط مثبت و معنی داری بینCRP و فیبرینوژن (r=0.525, P=0.048) CRP، و مقادیر ایمونوگلوبین A (P=0.022، r=0.621)، CRP و مقادیر کورتیزول (P=0.012، r=0.712)، فیبرینوژن و ایمونوگلوبین A (P=0.028، r=0.638)، فیبرینوژن و کورتیزول (P=0.038، r=0.562) و هم چنین ایمونوگلوبین A و کورتیزول (P=0.003، r=0.734)، در گروه ورزش مشاهده شد.بحث و نتیجه گیری: فعالیت ورزشی فزاینده نه تنها شاخص های التهابی، ایمنی بزاقی و هورمون های استرسی را در کودکان غیر فعال به طور چشمگیری افزایش می دهد بلکه ارتباط تنگاتنگ بین این شاخص ها را آشکار می سازد که می تواند در پیش بینی عوامل خطرساز قلبی و عروقی در کودکان موثر واقع شود.

به منظور مقایسه زمان واکنش انتخابی دختران ورزشکار و غیر ورزشکار هنگام اجرای فعالیت فزاینده وامانده ساز در شدت های مختلف، 20 دانشجوی دختر سالم 21-26 ساله دانشگاه گیلان انتخاب شدند. از این میان، 10 نفر در رشته های مختلف تحصیلی که حداقل دو سال سابقه ورزشی در رشته های ورزشی والیبال، هندبال، و بسکتبال داشتند گروه ورزشکار (سن 22.4±1.07 سال، قد 162.2±3.6 سانتی متر، و وزن 54.6±6.6 کیلوگرم)، و 10 نفر بدون هیچ سابقه فعالیت منظم ورزشی گروه غیر ورزشکار (سن 23.3±1.3 سال، قد 162±4.2 سانتی متر، و وزن 56.2±9.6 کیلوگرم) انتخاب شدند. هر دو گروه ورزشکار و غیرورزشکار در دامنه هوشی بالا (آزمون هوش ریون بزرگسالان) قرار داشتند.آزمودنی ها تحت فعالیت فزاینده وامانده ساز روی تردمیل شروع به فعالیت کردند. قبل و هنگام اجرای فعالیت، هر 30 ثانیه یکبار آزمون زمان واکنش دو انتخابی از آزمودنی ها گرفته شد. هنگام اجرای فعالیت، ضربان قلب آزمودنی ها در هر مرحله ثبت گردید. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق آزمون های t مستقل و تحلیل واریانس یکطرفه با اندازه گیری های مکرر نشان داد بین میانگین نمرات زمان واکنش انتخابی دختران ورزشکار و غیر ورزشکار در شدت های مختلف فعالیت (65، 73، 84، 91، 97 درصد حداکثر ضربان قلب) و لحظه واماندگی تفاوت معناداری وجود ندارد (p.0.05). همچنین، بین دختران ورزشکار و غیر ورزشکار در شدت تمرین در بهترین و بدترین زمان واکنش اختلاف معناداری مشاهده نشد. بنابراین، می توان نتیجه گرفت شدت فعالیت فزاینده بر زمان واکنش انتخابی دختران ورزشکار و غیرورزشکار تاثیر معناداری ندارد.

نبض اکسیژن به عنوان شاخصی که در دستگاه گردش خون انتقال اکسیژن را برآورد می سازد، به تازگی در تحقیقات بالینی و ورزشی مورد توجه قرارگرفته است. درباره این شاخص ارزیابی کننده کارایی قلب و عروق اطلاعات زیادی وجود ندارد. هدف پژوهش حاضر، برآورد و مقایسه حداکثر نبض اکسیژن در نوجوانان پسر است. بدین منظور 60 نوجوان پسر با میانگین سنی 16±0.81 سال، قد 168±8.17 سانتی متر و وزن 59.92±10.39 کیلوگرم که به صورت تصادفی انتخاب شده بودند، در این تحقیق شرکت داده شدند. به منظور برآورد مقادیر حداکثر نبض اکسیژن، آزمودنی های تحقیق 4 آزمون ورزشی، آزمون نوارگردانGXT، آزمون های دوچرخه PWC195  و PWC212 و آزمون دویدن 1 مایل را اجرا کردند. سپس برای انتخاب آزمون ورزشی مناسب، مقادیر به دست آمده از چهار پروتکل ورزشی با پروتکل برآوردی حداکثر نبض اکسیژن کوپر مقایسه شد. آزمون ورزشی GXT  در مقایسه با آزمون های PWC 195 و PWC 212 و آزمون دویدن 1 مایل، برآورد عینی تری (14.40 میلی لیتر/ضربه) را از حداکثر نبض اکسیژن ارایه داد و در مقایسه با پروتکل شاخص کوپر، اختلاف معنی داری را(P=0.519)  نشان نداد. آزمون های ورزشی(P=0.001) PWC 195 ، (P=0.001) PWC 212و دویدن 1 مایل(P=0.003)  اختلاف معنی داری را (از نظر کم برآوردی و بیش برآوردی) با پروتکل شاخص کوپر داشتند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که حداکثر نبض اکسیژن به عنوان شاخصی از کارایی دستگاه قلبی و عروقی، توسط آزمون ورزشی GXT در مقایسه با آزمون های ورزشی دیگر واقع بینانه تر برآورد می شود، به گونه ای که مقادیر حداکثر نبض اکسیژن حاصل از این آزمون، به مقادیر حداکثر نبض اکسیژن آزمون کوپر بسیار نزدیک است.

هدف: هدف از اجرای آزمون های برآورد کننده ی حداکثر اکسیژن مصرفی VO2max، اندازه گیری آمادگی هوازی است. آزمون حداکثر اکسیژن مصرفی راهی برای شناخت عملکرد دستگاه قلبی- تنفسی فراهم می کند. بر همین اساس پژوهشگر در نظر دارد دقت استفاده از معادلات رگرسیونی جهت برآورد VO2max و ارزیابی آمادگی قلبی- تنفسی براساس داده های غیرورزشی در زنان بزرگسال را مورد بررسی قرار دهد. روش شناسی: به منظور دستیابی به اهداف پژوهشی تعداد 30 نفر از دانشجویان دختر دانشگاه خوارزمی تهران با میانگین سن، وزن و قد 24.96±2.41 سال، 57.07±7.08 کیلوگرم و 162.55±5.15 سانتیمتر به عنوان آزمودنی های تحقیق انتخاب شدند .ابتدا آزمودنی ها، فرم رضایت نامه و پرسشنامه ی داشتن آمادگی جهت انجام فعالیت-بدنی rPar-Q را تکمیل نمودند. قبل از اجرای پروتکل ورزشی مرحله ای بیشینه، داده های غیرورزشی که شامل ثبت سن، برآورد شاخص توده ی بدن، تکمیل پرسشنامه ی N-EX که شامل دو بخش درک توانایی های عملکردی PFAو میزان فعالیت-بدنی PA-R بود، جمع آوری شد. سپس تمام شرکت کننده ها (30 نفر) با دامنه ی سنی 30-18 سال آزمون ورزشی مرحله ای بیشینه ی بروس بر روی نوارگردان را همراه با استفاده از گاز آنالایزر انجام دادند. جهت تجزیه و تحلیل داده های پژوهش از آزمون های آماری رگرسیون خطی چندگانه، تحلیل واریانس برای اندازه گیری های تکراری، آزمون تعقیبی LSD، همبستگی پیرسون و روش آماری PRESS استفاده شده است. نتایج: نتایج تحقیق نشان داد که هر سه معادله ی رگرسیونی جکسون، جورج و برادشاو از دقت و پایایی لازم جهت برآورد VO2maxو ارزیابی آمادگی قلبی- تنفسی در گروه مورد پژوهش برخوردار بوده به خصوص وقتی که با معادله ی تردمیل بروس مقایسه شوند. همچنین هر سه معادله ی رگرسیونی به دست آمده از تحقیق حاظر، نسبت به معادلات رگرسیونی جکسون، جورج و برادشاو از دقت و پایایی لازم بیشتری جهت برآورد VO2max و ارزیابی آمادگی قلبی- تنفسی در گروه مورد پژوهش برخوردار بوده به خصوص وقتی که با معادله ی تردمیل بروس مقایسه شوند. نتیجه-گیری: براساس نتایج به دست آمده می توان چنین نتیجه گیری کرد که معادلات رگرسیونی جدید به دست آمده از تحقیق حاظر نسبت به معادلات مدل جکسون، مدل جورج و مدل برادشاو از دقت و پایایی بیشتری برای ارزیابی VO2max و آمادگی قلبی- تنفسی برخوردار است و می توان آنهارا به عنوان جایگزین مناسبی برای مدل های ذکر شده معرفی کرد.

هدف: مطالعات نشان داده است که تمرینات ورزشی شدید با افزایش سطح رادیکال های آزاد و ایجاد شرایط استرس اکسیداتیو همراه است، لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر فعالیت تمرینی شدید بر تغییرات بیان ژنی آنزیم کاتالاز لنفوسیتی در بازیکنان فوتبال بود. روش شناسی: در این پژوهش 9 نفر فوتبالیست جوان آماتور (16-18سال) از میان بازیکنانی که داوطلب شرکت در این تحقیق بودند به صورت تصادفی ساده انتخاب شد. در سه مرحله قبل از انجام آزمون ورزشی شدیدGXT (Graduate Exercise Test)، بلافاصله بعد از آزمون ورزشی و 3 ساعت بعد از آن در هر بار به مقدار4میلی لیتر خون از آزمودنی های جهت سنجش سطوح mRNA کاتالاز جمع آوری شد. نتایج: یافته ها نشان داد سطوح mRNA کاتالاز لنفوسیتی فوتبالیست های جوان بلافاصله پس از فعالیت (p=0.17) و 3 ساعت پس از فعالیت ورزشی (p=0.08) به طور غیر معنی داری افزایش یافت. بحث و نتیجه گیری: بر اساس نتایج تحقیق مشخص شد که فعالیت ورزشی شدید باعث افزایش غیر معنی دار سطح mRNAکاتالاز لنفوسیتی بازیکنان جوان فوتبال می شود که این امر احتمالا به دلیل سازگاری در فرایند پس از رونویسی mRNAکاتالاز لنفوسیتی در بازیکنان فوتبال می باشد.